به طور مسلم ، آن علم غيبى كه مخصوص خداست و كسى در اين علم شريك او نيست ، همان علم ذاتى و ازلى اوست كه آن را از جايى به دست نياورده و عين ذات او بوده و از هر نوع قيود امكانى و حد و مرز مبرا و منزه است . ولى اختصاص چنين علم غيبى به خداوند مانع از آن نيست كه خداى متعال ، گاهى برخى از بندگان خاص خود را به يك رشته از امور غيبى آگاه سازد ، چنان‌كه درباره شخص پيامبر اين كار را انجام داده است : « عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِهِ أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُولٍ ؛ « 1 » خدا عالم بر غيب است ؛ كسى را بر غيب خود مطلع نمىسازد ، جز پيامبرى كه از او خشنود باشد » . پيامبر اسلام به تصريح اين آيه ، به خواست خدا بر غيب آگاهى يافته و مىتواند از امور پنهانى خبر دهد . نه تنها پيامبر اسلام ، بلكه حضرت مسيح نيز بنا به تصريح قرآن از امور پنهانى بسيارى پرده برمىداشت ؛ قرآن از وى نقل مىكند كه به مردم فرمود : « وَ أُنَبِّئُكُمْ بِما تَأْكُلُونَ وَ ما تَدَّخِرُونَ فِي بُيُوتِكُمْ ؛ « 2 » از آنچه مىخوريد و در خانه خود ذخيره مىكنيد به شما خبر مىدهم » . نوح ، « شيخ الانبيا » از جمله كسانى است كه از خداوند خواست

--> ( 1 ) . جن ( 72 ) آيهء 26 . ( 2 ) . آل عمران ( 3 ) آيهء 49 .